Het Laatste Woord – Deel 1

Autwords door

Noah Jacobi

Column 31 (23-11-2017)

Het Laatste Woord

Deel 1


Het laatste woord willen hebben. Doorgaan tot het einde, of minstens tot het gelijk. Altijd denken het antwoord te hebben. Zodra iemand er anders over denkt de mening van een ander als een aanval zien en niet langer vatbaar zijn voor een redelijk gesprek.

Of minzaam doen en op ‘beleefde wijze’, soms gespekt met citaten van wetenschappers & filosofen, uitleggen waarom de ander zich laat misleiden, een mening laat inpraten die niet de juiste is.

Het laatste woord … autistisch ?

Er is veel waar ik aan kan wennen maar niet aan mensen die het laatste woord willen hebben. Ook bij mezelf probeer ik ’t vermijden, zo sterk zelfs dat ik sommige gesprekken afbreek of anderen gelijk geef, uit schroom dat het zou lijken of ik het laatste woord zou willen hebben.

Het laatste woord zou nochtans veel toegeschreven worden aan mensen met autisme. Meer zelfs, het zou, volgens het Nederlandse Landelijk Netwerk Autisme, een van de vormen van sociaal onaangepast taalgebruik zijn en geassocieerd worden met autisme.

 

Blijven hangen in het eigen verhaal

Onder die term valt bijvoorbeeld beperkte wederkerigheid in het gesprek, moeite om bij het onderwerp te blijven, verstrekken van informatie die niet afgestemd is op de luisteraar, afwijkende communicatievormen of stijlen, blindheid voor sociale codes in gesprekken, blijven hangen in het eigen verhaal en er niet in slagen het eigen handelen te sturen met innerlijke taal.

Voortdurend het laatste woord willen hebben zou ressorteren onder ‘blijven hangen in het eigen verhaal’, naast eindeloos en grenzeloos discussiëren, steeds verbale strijd voeren vanuit persoonlijke perceptie, en alsmaar doorgaan over één detail, los van sfeer, situatie en/of persoon. Allemaal erg herkenbaar in mijn geval, vrees ik, maar ik probeer er iets aan te doen.

Het laatste woord op publieke fora

Toch komt het laatste woord willen hebben volgens mij ook vaak voor bij anderen, niet-autistische mensen.

Zo zijn er de meer (verbaal) begaafde mensen met een moeilijk temperament die tevens de onhebbelijkheid hebben voortdurend de daden van anderen te analyseren en inconsequenties in denken en handelen scherp aan te tonen.

Maar de chronisch ontevredenen hoeven niet voor hen onder te doen. Zij uiten zich op fora of in kroegen waar maatschappelijke alcohol gebaseerde drugs verkocht worden.

Tijdens het verbruiken wentelen ze zich in onmogelijke discussies over ridicule thema’s, vaak uit de (partij) politiek of naar aanleiding van een of ander bizar wetenschappelijk onderzoek. Ze gooien alles door elkaar en als ze al tot een analyse komen, is die amper zinnig en leidt dit, altijd toevallig, lijnrecht naar hun eigen gelijk en naar de intellectuele oneerlijkheid of fysieke luiheid van anderen.

De minder snuggere proberen door reacties op online krantenartikelen of blogs hun gram te halen, of schrijven ze eenvoudigweg zelf. Hetzij op blogs, waarbij ze dan, in tegenstelling tot uw dienaar, alle reacties wissen die hen niet zinnen of die hen niet het laatste woord gunnen. Hetzij als journalist en dan worden er dan nog voor betaald ook.

Een derde groep mensen die altijd het laatste woord willen hebben vind ik nog lastiger om mee te gaan.

Het zijn vaak mensen die moeilijk met (legitieme) kritiek om kunnen of geprikkeld reageren op advies dat niet past is.  Het zijn evenmin enthousiastelingen van organisatorische of huishoudelijke democratie.

In het gezelschap van zulke mensen heb ik weinig zin te discussiëren omdat het meestal toch eindigt met een of ander autoriteitsargument of termen als ‘respect’ of ‘verantwoordelijkheid’ (die zij uiteraard invullen naar eigen goeddunken).

Deel 2, Deel 3, Deel 4

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.