Het Laatste Woord – Deel 3

Autwords door

Noah Jacobi

Column 33 (07-12-2017)

Het Laatste Woord

Deel 3


Mettertijd heb ik mijn focus van functioneren met mezelf als centrale punt naar het functioneren van en met anderen verlegd. Het heeft mijn leven veel vergemakkelijkt.

Een andere kijk op de situatie

Als mij nog verweten wordt het laatste woord te willen hebben, is dat vooral omdat ik een andere kijk op allerlei situaties heb dan anderen, vooral dan neurotypicals. Wat ik als belangrijk beschouw wordt doorgaans door neurotypicals als onzin beschouwd.

In tegenstelling tot sommigen beweren gaat het niet volgens mij niet om een machtskwestie, maar om conventies waar mensen met autisme, zoals ik, van afwijken, elk op hun eigen manier. Het belang van de inhoud valt altijd in het niets tegenover het belang van gedragsnormen die neurotypicals als meerderheid opleggen.

Gelijk willen krijgen zonder de gedragsnormen te respecteren is dus verloren energie en wordt als storend ervaren.

Bovendien zijn mensen met autisme verantwoordelijker voor wat ze belangrijk vinden, en willen ze daarin heel consequent zijn. Terwijl neurotypicals consequentie eigenlijk niet interesseert.

Opinies, chimpansees en neurotypicals

In situaties en discussie waarin ik vind dat mijn opinie belangrijk is, geef ik ze meestal in een eerder stadium te kennen, dus voordat er consensusvorming gebeurt. Soms zet ik ’t op papier, of probeer in een gesprek vooraf te peilen wie welke mening heeft, en met wie ik een coalitie kan sluiten.

In de sociale vaardigheidstraining leerde ik immers dat chimpansees alleen overleven als ze coalities sluiten. Aangezien chimpansees en neurotypicals veel gemeen hebben (en autisten iets minder door het genetische aspect van autisme) lukt dat meestal.

Nadat de consensus bereikt is, probeer ik mijn mond te houden, en mee te gaan in de coalitie. Dat is moeilijk, maar soms is voor het een of twee na beste te gaan toch nog meer dan de moeite waard. En, heb ik geleerd uit verhalen over chimpansees, de coalitie breken kan leiden tot levend gevild worden.

Het lastige is wel te zien wanneer de consensus over wie gelijk heeft zich vormt en wanneer ze gevormd is. Het kan best zijn dat niemand erom maalt zijn energie te steken in het ter discussie stellen van iets vanzelfsprekend.

Vergaderen … lastig

In een vergadering van veel personen wordt het nog lastiger. Samen komen met een groep mensen die elk hun eigen agenda hebben, meestal niet zeggen wat ze eigenlijk bedoelen, bezig zijn met een proces dat al een hele tijd aan de gang is, en leidt naar wat soms al beslist is door enkele deelnemers.

Het is, in elk geval voor mij, ook in een ‘goede georganiseerde vergadering’ nooit echt duidelijk of agendapunten ter informatie zijn, of er gevraagd wordt om feedback, of ze bedoeld zijn om te inventariseren of tot een concrete beslissing te komen.

Het is evenmin eenvoudig om tegelijk de inhoudelijke informatie te volgen, de motieven van de deelnemers, de intentie van hun boodschappen, de verhouding van de deelnemers tegenover elkaar en tegenover wat ze elk op hun gebied hebben gedaan, het doel van het onderwerp en de veranderingen in de spelregels en machtsverhoudingen te overzien. Wat wel verwacht wordt van wie in een vergadering deelneemt, en zeker van wie ze voorzit.

Net als in gesprekken met meerdere personen loop ik achter de feiten aan, breng ik mijn inbreng te laat, wordt ik verrast door het tempo of verdwaald wanneer voor de zoveelste keer een zijweg wordt ingeslagen. Volgens mij heeft dat te maken met contextblindheid, een blinde vlek over het detecteren van wat plaats vindt, en snelheid van informatie verwerken, om in te spelen op die steeds wijzigende context.

Deel 1, Deel 2, Deel 4

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.