Recensie van Ellen Mulder

Recensie Het Wonderbaarlijke Voorval met de Hond in de Nacht

Het Wonderbaarlijke Voorval met de Hond in de Nacht (oorspronkelijke Engelse titel: The Curious Incident of the Dog in the Night-Time) is geschreven door Mark Haddon en gepubliceerd in 2003. Daarvoor was Haddon al een succesvol schrijver van kinderboeken. Daar was hij al in 1987 mee begonnen, en veel van de kinderboeken heeft hij ook zelf geillustreerd.

Naast Het Wonderbaarlijke Voorval met de Hond in de Nacht heeft Mark Haddon nog 3 andere boeken voor volwassenen gepubliceerd: Een Akkefietje (A Spot of Bother) in 2006, The Red House in 2012 en nog een poëziebundel getiteld The Talking Horse and the Sad Girl and the Village Under the Sea in 2005. Met Het Wonderbaarlijke Voorval met de Hond in de Nacht heeft Haddon onder andere The Whitbread Book of the Year Award gewonnen, een belangrijke literaire prijs in Groot-Brittannië.

Het Wonderbaarlijke Voorval met de Hond in de Nacht gaat over Christopher Boone, een jongen van 15 die het Syndroom van Asperger heeft. Hij woont met zijn vader in het Engelse plaatsje Swindon. Zijn moeder is enkele jaren geleden overladen aan een hartaanval. Hij is extreem goed in rekenen, maar van andere mensen snapt hij maar weinig. Als hij het gedrag van andere mensen wil doorgronden praat hij vaak met Siobhan, één van zijn leraressen. Ook heeft hij veel steun aan Toby, de rat die hij als huisdier houdt.

Christopher’s leven is rustig en gestructureerd, totdat op een nacht Wellington, de poedel van Mrs. Shears (één van Christopher’s buurvrouwen) vermoord wordt. Christopher besluit op onderzoek uit te gaan en een boek te schrijven over de zoektocht. Dit is Het Wonderbaarlijke Voorval met de Hond in de Nacht, want het is helemaal vanuit het perspectief van Christopher geschreven. Christopher’s vader is tegen zijn detectivewerk, omdat hij vindt dat Christopher zich niet met de zaken van andere mensen moet bemoeien. Uiteindelijk komt Christopher erachter wie de dader is, maar hij vindt ook heel veel uit over zijn eigen leven, wat zijn veilige wereld helemaal verstoort. Ik zal maar niet alles verklappen, want anders is het niet meer nodig om zelf het boek te lezen.

Christopher’s autisme komt in het boek duidelijk tot uiting. Dat hij erg van structuur en van rekenen houdt, komt in het boek duidelijk terug. Zo heeft het boek niet als hoofdstukaanduidingen gewone opvolgende nummers, maar zijn het opeenvolgende priemgetallen. Alles in het boek is ook erg gedetailleerd beschreven, soms met illustraties ter verduidelijking.

Ondanks dat Mark Haddon zelf geen vorm van autisme heeft kan hij wel heel goed beschrijven wat er in het hoofd van iemand met het Syndroom van Asperger om kan gaan. Het boek heeft korte hoofdstukken en leest ook gemakkelijk weg. Voor mensen die zelf autisme hebben is het wellicht een aanmoediging dat Christopher ondanks zijn autisme toch de dingen die hij graag wil voor elkaar krijgt (tijdens zijn zoektocht loopt hij tegen veel problemen aan die opgelost moeten worden) en voor mensen die zelf geen autisme hebben is het een goede manier om toch wat meer over de belevingswereld van iemand met autisme te weten te komen zonder dat ze moeilijke teksten met alleen maar informatie moeten lezen.mark-haddon

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.