Over woorden – Deel 1

Autwords door

Noah Jacobi

Column 13 (06-04-2017)

Over woorden

Deel 1


Een van de aspecten die ik het meest bevreemdend ervaar van mijn beleving, is dat ik nooit goed weet wat anderen over mezelf zouden moeten weten. Soms vraag ik me af of mensen überhaupt iets over mij moeten weten. Wellicht niet.

Over ideeën schrijven

Niettemin is het sterker dan mezelf toch wat over mijn ideeën te schrijven. Dat wordt door bepaalde mensen niet echt aanvaard. Of zoals een van mijn voormalige therapeuten ooit zei: schrijven over eigen ervaring op een blog is een cross-over van een pathologische persoonlijkheid, een sociale onaangepastheid en een diepe domheid.

Vandaar dat het computertijdschrift Clickx en het financieel-economisch dagblad De Tijd er jaarlijks een wedstrijd rond organiseren, was mijn antwoord toen. Vandaar ook dat zoveel hobbyisten, huisvrouwen, filosofen en beroemde politici er een blog op nahouden. Met of zonder verborgen agenda uiteraard. Wie zei ook alweer dat gekken zeiden dat iedereen gek is behalve zijzelf?

Sindsdien is waardering voor wat ik schrijf, en mogen schrijven ter voorbereiding van en gesprek voor mij als een waardemeter van ondersteuning. Ik prijs me dan ook gelukkig dat mijn auticoach openheid toont naar mails, naar het lezen van boeken (o.a. over autisme) en naar teksten die ik heb geschreven.

Een beeld uit woorden

Niettemin … als mensen een beeld van mij willen vormen zal dat vooral via mijn schrijfsels zijn. Ik hou namelijk van woorden. Niet zozeer om mezelf volledig uit te drukken. Ik geloof namelijk niet dat woorden echt volledig uitdrukken wat ik ervaar. Volgens mij zegt een spontaan schilderij veel meer over wie ik ben.

Woorden proberen eerder het onmogelijke te ordenen en leiden naar mijn gevoel vooral in verzinken in een wrange worsteling. Zeker op verbaal vlak leiden ze bij mij vaak tot onmacht, wanhoop en depressie. Te meer omdat ik vooral door intellectuele echolalie erin slaag te overleven, en mensen daar onbegrijpelijk genoeg nog eens blind voor zijn ook.

Het irriteert me vaak en het maakt me bovendien triest hoeveel mensen woorden gebruiken die ze niet ‘verinnerlijkt’ hebben. Woorden die ze niet snappen, die ze niet beleven, waarvan ze de betekenis niet herinneren, die ze klakkeloos overnemen uit een andere context. Een woord kan ik maar begrijpen als ik ‘t van top tot teen aanvoel en in mijn hart heb. Iets beheersen is zoals de Franse taal het zo mooi zegt ‘au coer’ en niet ‘uit het hoofd’.

Deel 2, Deel 3

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.