Recensie Ellen Mulder

mijn-vriend-henry-boek-en-jongen (3)Recensie Mijn vriend Henry
Mijn vriend Henry is geschreven door Nuala Gardner en gepubliceerd in 2007. De oorspronkelijke Engelse titel van het boek is A Friend like Henry. Het zijn de memoires die ze heeft geschreven over hoe ze ontdekte dat haar eigen zoon Dale autistisch was en de zoektocht om passende hulp voor hem te krijgen om er zo voor te zorgen dat hij een zo normaal mogelijk leven kan leiden. Nuala Gardner heeft ook een vervolg op het boek geschreven, dit heet All Because of Henry en het boek gaat verder waar dit boek gestopt is, als de hoofdpersoon Dale ongeveer 17 jaar oud is. De familie Gardner woont in Schotland.
Dale Gardner is nog erg jong als zijn ouders Nuala en Jamie het gevoel hebben dat er iets niet helemaal goed is met hem. Hij kan erg obsessief met iets bezig zijn, heeft weinig fantasie, en veel woedeaanvallen, waarbij niemand tot hem door lijkt te kunnen dringen. Nuala is vastbesloten om haar zoon een zo normaal mogelijk leven te geven en steekt veel tijd en energie in de opvoeding van haar zoon. Eerst weet ze niet dat zijn aandoening ‘autisme’ heet, maar zodra ze daar door iemand op geattendeerd wordt en er boeken over gaat lezen is het net alsof de boeken haar zoon beschrijven.
Helaas loopt ze in de hulpverlening (en in de omgeving) tegen onbegrip aan, mensen vinden haar overbezorgd en Dale maar onopgevoed. Het kost veel moeite om de juiste ondersteuning te krijgen. Als ze een hond krijgen, die Dale Henry besluit te noemen, gaat Dale’s ontwikkeling opeens met sprongen vooruit. Hij leert dingen die zijn ouders vroeger nooit voor mogelijk hadden gehouden, en hij leert zijn emoties te uiten, in plaats van woedeaanvallen te krijgen.
Later krijgt Dale ook nog een zusje, Amy, ook zij blijkt een stoornis in het autistisch spectrum te hebben. Voor zover ik uit het boek kon halen hebben Nuala en Jamie het zelf niet.
Het boek eindigt als Dale ongeveer 17 jaar oud is en zijn middelbare school diploma inmiddels heeft gehaald. Henry wordt dan steeds ouder en zieker en uiteindelijk moeten ze hem helaas in laten slapen.
Je leeft erg met het gezin mee als je het boek leest. Dale is geboren in 1988, toen er nog veel minder bekend was over autisme, wat autisme precies in hield, en hoe je mensen met autisme het beste kon helpen. Aan het begin van het boek lijkt hij ook een vrij ernstige vorm van autisme te hebben, dus ik was erg benieuwd hoe hij zich verder zou gaan ontwikkelen. De problemen met het opzetten van hulpverlening met behulp van de autoriteiten is ook erg herkenbaar. Autisme is erg complex en vaak hebben de autoriteiten er niet genoeg verstand van.
Nuala Gardner was zo tevreden over de vorderingen die Dale maakte met behulp van zijn hond dat ze vond dat elk kind met autisme die kans moest krijgen. Daarom heeft ze zelf ook een programma ontwikkeld voor hulphonden voor kinderen met een autismespectrumstoornis. Meer informatie is te vinden op haar website: http://nualagardnerautism.com/

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.