Over woorden – Deel 3

Autwords door

Noah Jacobi

Column 15 (20-04-2017)

Over woorden

Deel 3


Liever dan over woorden te schrijven of te spreken, lees ik ze. Zoals sommige mensen ervan houden muziek te beluisteren, lees ik graag boeken. Ik maak er aantekeningen in, ik sleur ze overal naartoe, ik stof ze af en hou ze in goede staat. En tegenwoordig is dat meer digitaal.

Gesteld voor de keuze tussen een boek lezen en een ontmoeting met een mens in levenden lijve, kies ik voor het boek. Behalve met mensen uit mijn directe omgeving, die mijn tempo aanhouden en mijn ‘stekels’ (irritaties) kennen, kan ik me geen boeiende gesprekken voor de geest halen. Dat ligt volgens mij meer aan de gesprekspartner dan aan mij, maar dat is voor discussie vatbaar.

Een goed gesprek vind ik dus vooral in een boek, maar over dat goed gesprek vertellen aan anderen doe ik via schrijven. Een tekst schrijven blijft een energievriendelijke manier om ervaringen en ideeën uit mijn leven te delen die ik absoluut kwijt moet. Mocht ik niet meer kunnen schrijven, zou ik het wel redden. Niet meer kunnen lezen zou echter een drama zijn.

In beide gevallen is er nog steeds minimaal sociaal contact nodig, maar het is voor mij draagbaar. Er is geen energetische investering in de mimiek of sociale etiquette nodig. Er is geen gezeur over werkelijkheid of theoretische poespas.

 

Als ik denk dat er onzin in het boek staat sla ik het toe, zonder veel schade. Er is geen geneuzel over zin, doel en nut. Er is zelfs een relatief positieve afweging tussen kosten en baten. Helaas is maar weinig in mijn leven dat meer baten dan kosten heeft. Wie weet is dat een van de gevolgen van mijn autisme.

Een leefbare vorm van sociale interactie

Schrijven is dus in wezen mijn ervaringen delen van een gesprek in boeken. Een louter altruïstische activiteit dus. Niet helemaal gratis natuurlijk. Als ik even de kosten bereken van een tekst schrijven (energetische investering, afschrijving pc, glas water, hapje, elektriciteit en licht, verwarming, afschrijving huur, kosten van gemiste aandacht voor partner/vriendin) … kom ik toch al gauw op een flink bedragje. En dan vergeet ik nog de kost van het maatschappelijk risico. Dat mensen met slechte gedachten dit lezen via ‘big brother’ Google. Die angst is er natuurlijk altijd ook.

Zo ben ik na veel zoeken toch nog, en tot mijn verbazing, toch nog gekomen tot een leefbare vorm van sociale interactie. Toegegeven, ik kan er niet de hele dag mee bezig zijn of voor ik het weet zou ik gegijzeld raken door de afhankelijkheid aan mensen die mijn voeding, kleding, hygiëne en de hele zelfredzaamheid controleren. Vandaar dat lezen en schrijven een van de modules zijn in mijn dagelijkse planning.

Liever dan een minuut van mijn schaarse levenstijd te verkwanselen aan een of andere oeverloos gesprek wijd ik ‘t aan een fragment lezen op mijn Pc of in real print of beluisteren op mijn radio, een gedicht in mijn verbeelding de zoveelste keer herkauwen of het einde van een tekst bedenken. Jammer dat er nog zoveel mensen hun tijd zo verliezen denk ik soms. Elk zijn leven, zegt mijn moeder dan.

Deel 1, Deel 2

Wees de eerste om te reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.